Mężczyźni po 50. roku życia należą do grupy najbardziej zagrożonej zachorowaniem na raka prostaty, a jednocześnie najmniej skłonnej do badań profilaktycznych i regularnych wizyt u lekarza. Rak prostaty (gruczołu krokowego) jest najczęściej rozpoznawanym nowotworem u mężczyzn w Polsce i jedną z głównych przyczyn zgonów onkologicznych. Współczesna medycyna oferuje narzędzia, które pozwalają zapobiegać i leczyć nowotwory u mężczyzn skuteczniej niż kiedykolwiek wcześniej – pod warunkiem wczesnego wykrycia i sprawnie działającego systemu opieki medycznej. Dzień Dziadka to dobra okazja do tego, aby mówić o zdrowiu mężczyzn. Rak prostaty przez długi czas może rozwijać się bezobjawowo albo dawać niespecyficzne dolegliwości, które łatwo zbagatelizować. Wielu mężczyzn latami odkłada wizytę u lekarza, wykonanie prostego badania PSA czy konsultację urologiczną. Skutkiem są rozpoznania stawiane zbyt późno – wtedy, gdy choroba jest już zaawansowana. 

Stowarzyszenie JEDNYM TCHEM!, reprezentujące osoby wentylowane mechanicznie oraz ich rodziny, z głębokim niepokojem przyjmuje komunikat świadczeniodawców, z którego wynika, że po Nowym Roku ponad 5000 pacjentów korzystających
z respiratorów w warunkach domowych może zostać bez gwarancji finansowania ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia. Łącznie problem braku finansowania w 2026 r. może dotknąć ponad 7000 osób, w tym także pacjentów, którzy w ciągu roku będą kwalifikowani do tej formy leczenia po wypisie ze szpitala.

Z informacji, które otrzymuje Stowarzyszenie, wynika, że niedoszacowanie kontraktów na domową wentylację mechaniczną na 2026 r. ma charakter systemowy i dotyczy wszystkich województw. Zaproponowane przez NFZ plany rzeczowo-finansowe nie zabezpieczają ani potrzeb pacjentów już objętych opieką, ani – tym bardziej – nowych chorych, dla których leczenie respiratorem w domu lub w zakładzie opiekuńczo-leczniczym będzie jedyną szansą na życie poza oddziałem szpitalnym.

Instytut Matki i Dziecka w Warszawie realizuje pierwsze w Polsce niekomercyjne badanie kliniczne dotyczące profilaktyki i leczenia zakażenia wirusem cytomegalii (CMV) u kobiet w ciąży. Projekt POL PRENATAL CMV, finansowany przez Agencję Badań Medycznych, ma sprawdzić, czy niższa dawka leku przeciwwirusowego walacyklowiru może być równie skuteczna, jak dotychczas stosowana terapia. Badanie objęte jest patronatem Ministerstwa Zdrowia oraz otrzymało pozytywną rekomendację konsultanta krajowego Perinatologii prof. dr hab. n med. Mirosława Wielgosia.

CMV to jeden z najczęściej występujących wirusów – kontakt z nim ma nawet 90% kobiet w wieku rozrodczym. Dla ciężarnych zakażenie stanowi poważne zagrożenie: wirus może przeniknąć do łożyska i prowadzić do wrodzonej cytomegalii u płodu, która w Polsce dotyka ok. 2,5 tys. noworodków rocznie. Ciężkie konsekwencje rozwojowe to m.in. zaburzenia słuchu, wzroku, małogłowie czy uszkodzenia neurologiczne. Dotyczą one aż 10 % zakażonych noworodków. Obecnie jedyną potwierdzoną metodą ograniczania transmisji wirusa jest terapia walacyklowirem w dawce 8 g na dobę. Terapia jest trudna i kosztowna, bez refundacji – pacjentki przyjmują 16 tabletek dziennie, a leczenie kosztuje ponad 10 tys. zł. Tak duże dawki mogą prowadzić do efektów ubocznych u leczonych kobiet.

Sepsa to zagrażająca życiu, nieprawidłowa reakcja organizmu na zakażenie, prowadząca do rozwoju dysfunkcji narządowej. Do grup szczególnie narażonych należą małe dzieci, osoby w podeszłym wieku oraz pacjenci z obniżoną odpornością lub chorobami przewlekłymi. Na wczesnym etapie objawy sepsy są niespecyficzne i mogą przypominać wiele innych chorób. Dodatkowym wyzwaniem diagnostycznym jest zróżnicowana etiologia sepsy, obejmująca zakażenia bakteryjne, wirusowe oraz grzybicze. Co roku na świecie rejestruje się ok. 49 mln przypadków sepsy. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia sepsa odpowiada za blisko 20% wszystkich zgonów globalnie. W Polsce śmiertelność z powodu sepsy, szczególnie w przebiegu wstrząsu septycznego, sięga 50%. Tak wysoki poziom ryzyka jednoznacznie wskazuje na konieczność wdrażania aktualnych wytycznych ekspertów oraz standaryzacji postępowania diagnostyczno-terapeutycznego.

Ministerstwo Zdrowia zadecydowało o objęciu refundacją tabletkowej postaci leku na SMA – risdiplamu. Tabletki zostaną włączone do programu lekowego B.102 już od stycznia 2026. Udostępnienie chorym leku w formie tabletek jest zgodne z aktualną wiedzą medyczną oraz potrzebami pacjentów i ośrodków prowadzących program lekowy leczenia SMA. To krok wyczekiwany, o który apelowały środowiska pacjentów oraz eksperci kliniczni.

– Decyzja Ministerstwa Zdrowia bardzo mnie cieszy. Tabletki ułatwią leczenie wielu pacjentom leczonym obecnie lekiem doustnym w formie zawiesiny, pozwolą im na większą mobilność. Mogą także zmniejszyć obciążenie organizacyjne ośrodków prowadzących program B.102. Rzadsze wizyty w szpitalu oznaczają mniej wyzwań logistycznych dla pacjentów i dla personelu medycznego. Decyzja o refundacji risdiplamu w postaci tabletek jest dowodem na to, że Ministerstwo Zdrowia uwzględnia głos środowiska medycznego i pacjentów. Pozostajemy w czołówce krajów, które zapewniają chorym szeroki wachlarz możliwości terapeutycznych – podkreśla prof. dr hab. n. med. Anna Kostera-Pruszczyk, kierownik Kliniki Neurologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Od 1 stycznia 2026 r. refundacją zostaną objęte 24 nowe terapie, w tym:

• 9 terapii onkologicznych,
• 15 terapii nieonkologicznych,
• 8 terapii dedykowanych chorobom rzadkim.

Siedemnaście z tych terapii znajduje się w programach lekowych, a siedem to kategoria refundacyjna apteczna. Jedna terapia o wysokim poziomie innowacyjności będzie finansowana w ramach subfunduszu TLI. Ponadto od 1 stycznia 2026 r. refundacją objęte zostaną pierwsze odpowiedniki leków oryginalnych we wszystkich kategoriach dostępności refundacyjnej.

Podczas snu organizm zwalnia w porównaniu do jego dziennego rytmu. To właśnie wtedy serce się regeneruje i przechodzi w stan odpoczynku. Niedobór snu już po kilku nocach może znacząco podnieść poziom biomarkerów zapalnych, które są bezpośrednio związane z ryzykiem wystąpienia  zawału serca czy udaru mózgu. Takie zmiany mogą wystąpić nawet u młodych, zdrowych osób, które nie miały nigdy problemów sercowo-naczyniowych. Nie tylko brak snu szkodzi naszemu sercu. Nadmiar snu, przekraczający 7-8 godzin na dobę, zaburza naturalne procesy regeneracyjne i może zwiększać ryzyko chorób serca – nawet o 12%, co potwierdzają najnowsze dane American Heart Association w raporcie     Heart     Disease and Stroke   Statistics – 2024 Update. Eksperci kampanii Przepis na dobre życie przypominają, że sen to fundament w trosce o zdrowe serce i dłuższe życie, liczy się jego regularność oraz odpowiednia długość.

– Układ sercowo-naczyniowy nie regeneruje się magicznie – on potrzebuje konkretnego warunku: snu o odpowiedniej długości i rytmie. Kiedy śpimy za krótko, organizm działa w trybie przetrwania, produkując hormony stresu, podnosząc ciśnienie i nasilając stan zapalny. To prosta droga do rozwoju chorób serca – wyjaśnia prof. dr hab. n. med. Piotr Jankowski, Kierownik Kliniki Chorób Wewnętrznych i Gerontokardiologii. Według raportu "Czy Polacy znają przepis na dobre życie?” aż 47% osób po incydencie sercowo-naczyniowym śpi mniej niż 6 godzin na dobę, co może wpływać negatywnie na zdrowie sercowo-naczyniowe.

Co więcej, w badaniach opublikowanych przez CNN Health i CTV News naukowcy wskazują również na nieregularność snu, czyli codzienne zasypianie i budzenie się o innych porach, która może być równie szkodliwa jak chroniczne niedosypianie. Brak stałego rytmu dobowego uniemożliwia stabilną regenerację organizmu.

Międzynarodowy Dzień Osób z Niepełnosprawnościami został ustanowiony przez ONZ po to, aby przypomnieć o realnych problemach, z jakimi każdego dnia mierzą się miliony ludzi: od barier architektonicznych i ekonomicznych po niewystarczający dostęp do leczenia oraz niezrozumienie społeczne. To także doskonały moment, aby pokazać, jak ogromne znaczenie w zapobieganiu niepełnosprawnościom lub hamowaniu ich rozwoju ma nowoczesna neurologia.

– Dzięki obecnym terapiom neurologicznym, specjalistycznej rehabilitacji oraz wsparciu systemowemu możemy realnie wpłynąć na los i codzienne funkcjonowanie pacjentów z wieloma chorobami układu nerwowego, w tym takimi, które jeszcze nie tak dawno kojarzyły się z nieuchronną niepełnosprawnością, jak np. stwardnienie rozsiane. Aby jednak móc wykorzystać w pełni potencjał współczesnej medycyny, potrzebujemy stabilnego finansowania systemu opieki neurologicznej – podkreśla prof. dr hab. n. med. Alina Kułakowska, prezes Polskiego Towarzystwa Neurologicznego.

Choroby układu nerwowego stanowią dziś główną przyczynę długotrwałych niepełnosprawności w Polsce. Każdego roku udaru mózgu doświadcza ok. 90 tys. osób, z czego aż 30% nie odzyskuje sprawności. Blisko 50 tys. pacjentów żyje ze stwardnieniem rozsianym (SM), które jest najczęstszą niezwiązaną z urazem przyczyną niepełnosprawności młodych dorosłych, a setki tysięcy osób mierzą się z padaczką czy chorobami neurodegeneracyjnymi, jak choroba Alzheimera czy choroba Parkinsona.

Rak płuca stanowi jedno z największych wyzwań współczesnej onkologii. To złożona i niejednorodna choroba, która wymaga zarówno indywidualnego podejścia diagnostycznego, jak i personalizacji leczenia. Choć rozwój programów lekowych i pojawienie się nowych opcji terapeutycznych znacząco poprawiły rokowania wielu chorych, to wciąż istnieje grupa pacjentów, dla których skuteczne leczenie pozostaje wyzwaniem. 

–To osoby z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP), które nie kwalifikują się do chemioterapii opartej na pochodnych platyny (pacjenci w gorszym stanie sprawności, z chorobami współistniejącymi.) Dziś, dzięki immunoterapii, także dla tej grupy chorych otwierają się nowe możliwości – szansa na skuteczniejsze leczenie z lepszą tolerancją terapii oraz poprawą jakości ich życia. Przy okazji Miesiąca Świadomości Raka Płuca warto o tych potrzebach przypomnieć – mówi Aleksandra Wilk, dyrektor Sekcji Raka Płuca Fundacji To Się Leczy. Obecnie w Polsce leczenie chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca w pierwszej linii z ekspresją PD-L1 poniżej 50% jest możliwe jedynie w skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych platyny.