Niespecyficzne bóle kręgosłupa są zaliczane do najczęstszych dolegliwości narządu ruchu i stanowią jedną z najczęstszych przyczyn zgłoszeń do lekarza rodzinnego. Słaba  korelacja  wyników badań obrazowych z niespecyficznymi  bólami kręgosłupa sprawia, że podstawą w diagnostyce obrazowej kręgosłupa są standardowe zdjęcia radiologiczne wykonywane w dwóch projekcjach (AP oraz bocznej), a coraz częściej kluczową rolę odgrywają zdjęcia na stojąco (w pełnym obciążeniu). Należy również zwrócić uwagę na schorzenia współwystępujące u pacjentów, takie jak choroby układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia), cukrzyca typu 2, alergie, depresja. Schorzenia współwystępujące mogą pogarszać jakość tkanek kręgosłupa i wpływać na percepcję bólu. Podstawą leczenia niespecyficznych bólów kręgosłupa jest farmakoterapia. Dobór farmakoterapii powinien być indywidualny. Niemniej jednak należy pamiętać, że samo stosowanie leków z uwagi na możliwe powikłania nie jest optymalnym sposobem terapii. Znaczenie ma również rehabilitacja, terapia manualna i psychoterapia. Do innych metod leczenia należy mezoterapia i pilates.

Zespoły bólowe kręgosłupa stały się ogromnym wyzwaniem diagnostyczno-terapeutycznym XXI w. zarówno dla lekarzy, jak i fizjoterapeutów. Problem patologii narządu ruchu obserwuje się nie tylko u osób starszych, ale też u coraz młodszych pacjentów.

Z licznych badań epidemiologicznych wynika, że 60–85% populacji przynajmniej  raz w życiu doświadczy incydentu bólowego ze strony dolnego odcinka kręgosłupa. U wielu chorych bóle krzyża mają przebieg nawrotowy, przy czym kolejne epizody w ciągu roku występują u 20–44% chorych w wieku produkcyjnym, a w ciągu całego życia nawrotowość sięga 85%. U ok. 5–7% chorych dolegliwości bólowe mogą przechodzić w stan przewlekły.