Obecność migotania przedsionków (AF) wiąże się ze znaczącym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zdarzeń zatorowych, w tym udarów mózgu. Zasady prowadzenia terapii przeciwkrzepliwej u pacjentów z AF znajdują się w wytycznych ekspertów Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC) i Europejskiego Stowarzyszenia Chirurgii Serca i Klatki Piersiowej (EACTS) z 2024 r. Aktualnie zalecaną grupą leków przeciwkrzepliwych stosowanych w terapii większości pacjentów z AF są preparaty DOAC. Jednym z powszechnie stosowanych DOAC w Polsce jest rywaroksaban. Mechanizm działania tego leku polega na hamowaniu aktywności czynnika Xa. W leczeniu stosowana jest pełna dawka substancji czynnej (20 mg/dobę) lub dawka zredukowana (15 mg/dobę), którą stosuje się, gdy klirens kreatyniny wynosi 15–49 ml/min. W przypadku klirensu kreatyniny < 15 ml/min nie zaleca się stosowania rywaroksabanu. Badaniem, które doprowadziło do powszechnego stosowania rywaroksabanu w terapii przeciwkrzepliwej u pacjentów z AF, było badanie o akronimie ROCKET AF. Wykazano w nim skuteczność stosowania rywaroksabanu pod względem zapobiegania występowania udarów mózgu oraz innych incydentów zatorowych, a także stwierdzono, że jego stosowanie prowadziło do mniejszej częstości występowania krwawień śródczaszkowych i śmiertelnych krwotoków w porównaniu do warfaryny.

U osób z AF głównym miejscem powstawania zagrażających udarem skrzeplin jest struktura anatomiczna nazwana uszkiem lewego przedsionka (ang. left atrial appendage – LAA). Z LAA materiał zakrzepowy może wędrować do tętnic krążenia systemowego.

Do czynników ryzyka wystąpienia AF należy grupa modyfikowalnych oraz grupa niemodyfikowalnych. Do czynników niemodyfikowalnych zalicza się przede wszystkim: starszy wiek, obciążenia genetyczne, już przebyte poważne schorzenia kardiologiczne. Do czynników modyfikowalnych wystąpienia AF należą głównie: nadciśnienie tętnicze (ang. hypertension – HT), otyłość, cukrzyca (ang. diabetes mellitus – DM), nadczynność tarczycy, nieleczone, poważne zastawkowe choroby serca (szczególnie dotyczące zastawki mitralnej lub trójdzielnej), choroba wieńcowa oraz nadmierne spożywanie alkoholu prowadzące do zaburzeń elektrolitowych.