Migotanie przedsionków (AF) jest często stwierdzaną arytmią i znaczącym czynnikiem ryzyka wystąpienia udarów mózgu i innych epizodów zakrzepowo-zatorowych. AF często stwierdzają lekarze POZ. Skutecznie prowadzona terapia przeciwkrzepliwa to kluczowy element postępowania u pacjentów z AF. Celem pracy było przedstawienie zasad prowadzenia terapii przeciwkrzepliwej u pacjentów z AF na podstawie aktualnych wytycznych ekspertów Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC).
W pracy odniesiono się w pierwszej kolejności do epidemiologii AF, następnie do klasyfikacji tej arytmii oraz do zalecanego szlaku postępowania o akronimie „AF-CARE”. Kluczowym elementem decyzji terapeutycznej w prowadzeniu terapii przeciwkrzepliwej jest ocena ryzyka zakrzepowo-zatorowego z wykorzystaniem skali CHA₂DS₂-VA. Szczególną uwagę poświęcono lekom stosowanym w terapii przeciwkrzepliwej z naciskiem na bezpośrednie doustne inhibitory krzepnięcia (DOAC). Według wytycznych ESC z 2024 r. wykorzystanie leków z grupy DOAC powinno być terapią przeciwkrzepliwą pierwszego wyboru u większości pacjentów z AF. Wyjątkiem są pacjenci z wszczepionymi mechanicznymi zastawkami serca lub z umiarkowanym albo z ciężkim zwężeniem zastawki dwudzielnej – należy u nich stosować lek z grupy antagonistów witaminy K (VKA). Zmiana z VKA na jeden z DOAC jest zalecana u pacjentów, którzy nie mają bezwzględnych wskazań do korzystania z terapii VKA, ale mają trudności w utrzymaniu wskaźnika INR w oknie terapeutycznym.
Na skróty
Copyright © Medyk sp. z o.o