Eksperci Ogólnopolskiego Programu Zwalczania Chorób Infekcyjnych (OPZCI) apelują o utrzymanie bezpłatnego dostępu osób po 65. r.ż. do szczepień przeciw syncytialnemu wirusowi oddechowemu (RSV) oraz o niepodejmowanie decyzji o ograniczeniu tego programu na podstawie wyników jego pierwszego sezonu. Racjonalne gospodarowanie środkami publicznymi jest obowiązkiem państwa, a programy profilaktyczne powinny podlegać systematycznej ocenie. Ocena ta musi jednak obejmować okres wystarczająco długi, aby możliwe było wiarygodne określenie ich efektów zdrowotnych, epidemiologicznych i ekonomicznych. Problemem nie jest więc potrzeba oceny programu, lecz ryzyko wyciągania daleko idących wniosków z obserwacji obejmującej zbyt krótki okres.

Wprowadzenie nowego świadczenia profilaktycznego rozpoczyna proces, którego efekty nie pojawiają się od razu. Potrzeba czasu, aby pacjenci i personel medyczny poznali nowe możliwości profilaktyki, aby uprościć ścieżkę dostępu, zwiększyć wyszczepialność i osiągnąć skalę pozwalającą ocenić wpływ programu na zdrowie populacji. Pierwszy sezon powszechniejszego dostępu do bezpłatnych szczepień przeciw RSV należy traktować jako początek budowania programu, a nie jako jego pełny test jego efektywności.

Eksperci OPZCI proponują, aby utrzymać obecny bezpłatny dostęp do szczepień przeciw RSV dla osób po 65. roku życia i równocześnie prowadzić systematyczną ocenę programu w kolejnych sezonach. Ocena taka powinna obejmować co najmniej:

• liczbę osób korzystających ze szczepień i zmiany wyszczepialności;
• strukturę wiekową i kliniczną szczepionej populacji;
• zachorowania i ciężkie zakażenia RSV;
• hospitalizacje i wykorzystanie świadczeń medycznych;
• wpływ zakażeń na choroby przewlekłe i sprawność osób starszych;
• całkowite koszty programu oraz jego konsekwencje dla systemu ochrony zdrowia.

Polska należy do społeczeństw szybko się starzejących. W kolejnych latach coraz większym wyzwaniem dla systemu ochrony zdrowia będzie nie tylko leczenie chorób, lecz także zapobieganie ciężkim zachorowaniom, hospitalizacjom i utracie samodzielności osób starszych. Ten problem jest elementem szerszej polityki zdrowotnej wobec starzenia się populacji.