„Rodzaj deformacji stopy, objawiający się obniżeniem lub całkowitym zanikiem jej sklepienia” – to najczęstsza definicja płaskostopia.  Polska nazwa „płaskostopie” jest kalką strukturalną i semantyczną łacińskiego terminu pes planus używanego w medycynie do dziś. Słowo pes znaczy „stopa”, planus „płaski”, czyli pes planus to dosłownie „stopa płaska”. Istnieje również prawdopodobieństwo, że „płaskostopie” to kalka z niemieckiego Plattfuß, gdzie platt + Fuß = „płaska stopa”. Jako filolog klasyczny skłaniam się raczej ku kalce łacińskiej, zwłaszcza że z niemieckiego Plattfuß przyjęła się u nas potoczna nazwa „platfus”.

Jako że większość nazw chorób ma swój początek w języku starogreckim, sięgnijmy zatem tam. W starożytności różnego rodzaju deformacje stóp określano głównie opisowo. Śledząc starożytne pisma greckie i łacińskie, nie natrafimy na jeden termin „płaskostopie”. Istnieje wprawdzie w oficjalnej terminologii medycznej słowo platypodia, ale jest to termin utworzony prawdopodobnie w XIX lub XX w. i stanowi kalkę łacińskiego pes planus.