Nowotwory układu krwiotwórczego stanowią prawie 10% wszystkich nowotworów złośliwych i są istotnym problemem zdrowia publicznego z kilku powodów. Mogą wystąpić w każdym wieku, a wiele z nich charakteryzuje się

agresywnym przebiegiem i znaczną opornością na leczenie. Niepokojące jest podwojenie liczby zachorowań w ciągu ostatnich 30 lat, co wiąże się ze starzeniem społeczeństwa i zwiększeniem narażenia na karcynogeny. Wśród chorób układu krwiotwórczego przeważają nowotwory (białaczki ostre i przewlekłe, chłoniaki agresywne lub indolentne, zespoły mielodysplastyczne, przewlekłe choroby mieloproliferacyjne, dyskrazje plazmocytowe), które różnią się przebiegiem, sposobem leczenia i długością przeżycia. Jeszcze do niedawna większość z tych schorzeń była nieuleczalna, a terapia przeciwnowotworowa opierała się na lekach o dużej toksyczności hematologicznej i narządowej. Dokładne poznanie biologii nowotworów, które skupia się na immunologicznych i genetycznych uwarunkowaniach karcynogenezy, pozwoliło stworzyć nowe, selektywnie działające leki, które cechują się wysoką skutecznością i szerokim profilem bezpieczeństwa. Pojawienie się na rynku leków ukierunkowanych molekularnie (przeciwciał monoklonalnych, inhibitorów kinaz) oraz immunoterapii opartej na zmodyfikowanych genetycznie limfocytach T (CAR-T) przyczyniło się do poprawy wielu punktów końcowych (DFS, PFS, OS) i stanowi kolejną szansę dla pacjentów z chorobą nawrotową i oporną na dotychczasowe leczenie. Na szczególną uwagę zasługują najczęstsze nowotwory hematologiczne: szpiczak plazmocytowy, przewlekła białaczka limfocytowa, chłoniak rozlany z dużych komórek B i czerwienica prawdziwa.